Winterbanden, materiaal

Een winterband is van een zachter rubber gemaakt dan een zomerband, regenband of vierseizoenenband. Vroeger werden ze meestal sneeuwbanden genoemd, maar omdat het in Nederland en België nou eenmaal niet zo vaak sneeuwt zijn de meeste fabrikanten overgeschakeld op de benaming ‘winterband’.

Winterbanden, profiel

Naast het zachtere rubber is ook het profiel van de winterband kenmerkend voor het type. Een winterband is te herkennen aan de smalle, dicht op elkaar staande groeven: de lamellen. Per nok hebben ze zo’n vier tot vijf inkepingen. De smalle groeven zorgen ervoor dat er zich geen samengepakte sneeuw in de openingen kan verzamelen, waardoor de band glad zou worden en al zijn grip op de ondergrond zou verliezen. Wel zijn de insnijdingen behoorlijk diep. De meeste winterbanden hebben groeven van ongeveer 4 milimeter, terwijl dat bij zomerbanden meestal rond de 2 milimeter ligt.

Winterbanden, logo

Naast het profiel kun je een winterband doorgaans herkennen aan een logo in de vorm van een berg met een sneeuwvlok erin. Er zijn ook verschillende opschriften zoals Snowtire, M (mud), S (snow) of Mud Snow. Deze zeggen eigenlijk niet zoveel omdat hier wettelijk niets over is vastgelegd.

Wanneer zijn winterbanden veilig?

Of winterbanden nu echt zoveel veiliger zijn is discutabel. Veel mensen wanen zich met deze banden veilig en passen hun rijgedrag bij sneeuw niet voldoende aan. Als je te hard rijdt doe je de voordelen al snel teniet. Bovendien is een kortere remweg natuurlijk wel wenselijk, maar je hebt er weinig aan op het moment dat je achterligger nog enkele meters doorschuift. Dat de remweg verkort is wel een feit.

Winterbanden, wet- en regelgeving

Binnen de EU zijn winterbanden alleen in Oostenrijk en Finland gedurende een vaste periode verplicht. In Italië, Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Zweden en Noorwegen is dat niet het geval, hoewel dat soms wel gedacht wordt. Hier gelden wel bepaalde regels omtrent het aanpassen van je auto aan winterse omstandigheden.